In eerdere columns heb ik het al eens gehad over schriftloze samenlevingen; deze keer wil ik het hebben klokloze samenlevingen. Over klokken en over kaarten, oftewel over oriëntatie in tijd en ruimte. Ook deze keer vormen mijn belevenissen met mijn klas Eritrese jongens de aanleiding. De jongens kunnen uiteraard klokkijken, maar op tijd op school zijn, is beslist geen vanzelfsprekendheid ...